silence

silence


A certain invisible ray
or ultraviolet light.
Though it
I see your gigantic fallacy shining,
becoming a blossom that invites a butterfly.

Fallacy! What a womb of blessing.


( Ko Un)

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

"Πάντα κόνις..."



Καίει το χαλίκι, και, όπως δεν βλέπω καλά, απομακρύνομαι στα τυφλά από το πλήθος των αβρώς πενθούντων φίλων, πατάω τα νερά των πλυμένων τάφων και τα χώματα των "βγαλμένων", και πάω λίγο παρέκει και βρίσκω λίγο ανθρώπινο γαλάζιο παρελθόν, πρόσφατα αναπαυμένο, και υποθέτω πλέον κανονικά "κόνις, τέφρα, και σκιά", όπως μας υπενθύμισε νωρίτερα μέσα στο ναό και ο ιερός υμνωδός. Γίνεται το γαλάζιο "κόνις";  Σιωπή. Μετά επιστρέφω και ξανασμίγω με τους ανθρώπους, και είναι καλά, όλοι οι παλιοί αγαπημένοι φίλοι ψάλλουν το "Χριστός Ανέστη", είναι ντάλα Ιούλης στην Ελλάδα, και μέρα σημαδιακή, στο κυλικείο πίνει σεμνά δίπλα μου καφέ η παλιά μας σοφή δασκάλα, με ασημένια μαλλιά και μυαλό ξουράφι, με προσκαλεί να γυρίσω επιτέλους πίσω, μου μιλάει για όλες τις hardcore ευκαιρίες ψυχικής επιβίωσης που υπάρχουν τώρα στην πατρίδα (που θα μπορούσαν  να δελεάσουν και έναν Ρεμπώ να επιστρέψει, εδώ που τα λέμε), αλλά ας μην υπερβάλλουμε, πάντα προηγείται της βέβαιης πλάνης μια θανατηφόρα Χαράρ, αν απαρέγκλιτα επιθυμείς να προχωρήσεις στην ουσία. 

Και έτσι, με στυμμένο νου και καταϊδρωμένη αγωνία, κηδέψαμε ένα ακόμα αγαπημένο πρόσωπο από τα χρόνια της αθωότητάς μας. Ω, πόσο τα λευκά κρίνα διατηρούν το γλυκό άρωμά τους στις ελληνικές κηδείες το κατακαλόκαιρο, και, ω, πόσο τίποτε δεν αλλάζει που έχουν πικρό άρωμα αλλού τα λευκά χρυσάνθεμα. Και αυτοί που ακόμα αναμένουν κάτι από τα πνιγμένα παιδιά τους στις ακτές της Κίτρινης Θάλασσας, κι αυτοί που εδώ αναμένουν με λευκά κρίνα τον παράδεισο, κι αυτοί που δεν αναμένουν τίποτε ντυμένοι αγέρωχα το πράσινο βελούδο μιας κουρτίνας, μόνοι κι απροετοίμαστοι εισπνέουμε όλοι μας τη σκόνη του "αύριο είναι μια άλλη ημέρα".



Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Fallacy 2 - The Dawn




"To fill a Gap
Insert the Thing that caused it -
Block it up
With Other - and it will yawn the more - 
You cannot solder an Abyss
With Air."

(Emily Dickinson - C.1862)











Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Enjoy the Silence




http://www.mymodernmet.com/profiles/blogs/riusuke-fukahori-goldfish-salvation





Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

A Nation in Despair
























 








































(Από την κορεατική τηλεόραση)










Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Ανοικτό Πουθενά.







......................................................................
"Στη Δημιουργία πάντοτε στραμμένοι, βλέπουμε
μόνο μιαν αντανάκλαση εκεί ελευθερίας,
από εμάς συσκοτισμένη. Ή πώς ένα ζώο,
έτσι βουβό, ήρεμα στα μάτια μας κοιτά, πέρα για πέρα.
Τούτο σημαίνει μοίρα: να στέκεσαι απέναντι
και τίποτε πέρα από αυτό μα πάντοτε απέναντι.

Αν το ζώο, που με σιγουριά μας πλησιάζει
αλλού κατευθυνόμενο, είχε τη δική μας
συνείδηση, βιαίως θα μας παρέσερνε
στο δρόμο του. Μα για το ίδιο η ύπαρξη του
είναι απεριόριστη, ασύλληπτη, δίχως άποψη
της κατάστασης του, καθαρή σαν τη θέα του.
Κι όπου το μέλλον εμείς βλέπουμε, εκεί βλέπει το παν
και τον εαυτό του μες το παν, για πάντα λυτρωμένο.

Κι όμως στο ζεστό κι άγρυπνο ζώο ενυπάρχει 
το βάρος και η έγνοια μιας απέραντης θλίψης
Αφού και σ' αυτό πεισματικά επιμένει ό,τι εμάς 
συχνά καταβάλλει: η ανάμνηση εκείνη,
πώς ήταν κάποτε αυτό που τώρα αναζητούμε
πιο κοντά, πιο αληθινά, και δίχως τέλος τρυφερό
στην ανταπόκρισή του. Εδώ όλα είναι απόσταση, 
εκεί ήταν πνοή. Μετά την πρώτη πατρίδα
η δεύτερη διχασμένη μοιάζει κι ανεμόδαρτη."


(Rainer Maria Rilke, Οι Ελεγείες του Ντουίνο, απόσπασμα από την Όγδοη Ελεγεία, μετάφραση Σωτήρης Σελαβής)



Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Η απόσταση και το φρέαρ




Ο ταξιτζής φρενάρει στην είσοδο του νοσοκομείου επί της λεωφόρου. "Να μπω μέσα;" με ρωτά. "Όχι, ευχαριστώ, θα περπατήσω" του λέω. Είναι σκοτεινά πια, έχει βρέξει, το μαύρο χώμα μυρίζει όμορφα. Το νοσοκομείο είναι μέσα στο δάσος. Το επισκεπτήριο ωράριο του είναι χαλαρό. Η επιλογή της επίσκεψης ξαφνική. Ο φύλακας στην είσοδο μου λέει ότι για να βρω το σωστό νοσοκομειακό κτήριο πρέπει να ακολουθήσω σταθερά την μπλε γραμμή πάνω στην άσφαλτο.  Μετά βίας τη διακρίνω μέσα στα σκοτάδια, αλλά λόγω εφημερίας τα ασθενοφόρα καταφθάνουν το ένα μετά το άλλο στα επείγοντα και φωτίζουν το δρόμο,  έτσι ακολουθώντας πιστά την μπλε γραμμή τελικά απομακρύνομαι από τα επείγοντα και οδηγούμαι προς τα αργά και αναπόφευκτα. Περπατώ αγχωμένη πάνω στην μισοσβησμένη  μπλε γραμμή. Είναι μακριά τελικά, και τα σκοτάδια πυκνώνουν, επιτέλους φαίνεται στο βάθος ένα παλαιό οικοδόμημα, πηγαίνω προς την φωτισμένη του  είσοδο. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι με χειρουργικές μάσκες στο πρόσωπο, για μια στιγμή μου φαίνεται ότι βρίσκομαι στον άλλο τόπο μου, εκεί που οι μάσκες φοριούνται και από τους υγιείς και από τους αρρώστους, και παντού. Δεν σκέφτομαι όμως τίποτε άλλο γι αυτό, μόνο τα άσχετα, για παράδειγμα μια σπανακόπιτα που τυλιγμένη σε μια χάρτινη σακούλα και ριγμένη μέσα στην τσάντα μου μπορεί να λαδώσει τα καινούργια μου βιβλία και τα τσιγάρα μου. Τα οποία τσιγάρα μου ξαφνικά δεν θέλω να τ' αγγίξω σε αυτόν τον χώρο. Του συγκεκριμένου νοσοκομείου. Με το συγκεκριμένο δυναμικό. Με τα συγκεκριμένα συγκρουσιακά φορτία του παρελθόντος. Και του παρόντος. Με τη συγκεκριμένη απότομη ελάττωση απόστασης από τα αντιληπτά και τα εξηγήσιμα. Με τη συγκεκριμένη ύψιστη ανομοιογένεια μέσα στο πεδίο "ζωή". Διότι αν τα αγγίξω τα τσιγάρα μου εδώ και τώρα, έτσι απλά, αυτή η ελάχιστη επαφή μπορεί ξαφνικά να διπλώσει όλο τον κόσμο σαν φάκελο, να τον γουβιάσει σαν ρήγμα, σαν ένα χωροχρονικό πηγάδι μέσα στο οποίο υποχρεωτικά θα αυτοκατακρημνιστώ και θα σκάσω στον πάτο του σαν ένας μικρός χωμάτινος σβώλος. 
Εκτός κι αν...

Το επόμενο πρωινό η ζωή κανονικά συνεχίζεται, αφού οι προσδοκίες της επικράτησης των εξαιρέσεων χονδροειδώς και κανονικότατα και πάλι αναιρούνται.
Κατακρημνίζονται για την ακρίβεια.
Τηλεφωνώ με το θάρρος του χαμένου στον ειδικό για τις εν γένει κατακρημνίσεις στη φύση.
"Πώς το λένε αυτό το όριο που εκεί τα πράγματα παύουν πια να υπακούουν στους γνωστούς νόμους της φυσικής και ένα σύστημα ξαφνικά καταρρέει;" ρωτώ.
"Ωχ, ποια πράγματα πάλι;" μου απαντά ο ειδικός για τις κατακρημνίσεις στη φύση καθώς χασμουριέται βαριεστημένα.
"Ξέρω κι εγώ, πώς να το πω; Τα πράγματα, οι καταστάσεις, οι δυνάμεις, οι ελκτικές δυνάμεις, αυτά που κρατούν κάτι ισόρροπο κάπου, μέσα σε ένα  χώρο, μέσα στο χρόνο. Κάπου τελοσπάντων αντιληπτά υπαρκτό υπό μια μορφή"
"Στα πεδία, εννοείς; Σε ποια πεδία όμως;"
"Ξέρω κι εγώ, ρε παιδί μου; Τι πεδία; Εντάξει, ας πούμε κάτι στο όριο ενός αντιληπτού πεδίου."
"Στην κλασική φυσική ή στην κβαντομηχανική;"
"Λέγε μου και για τα δυο. Αργά, να τα γράφω, να τα σκεφτώ μετά με την ησυχία μου"
Γέλια. 
Πικρά κι από τις δυο μεριές.
Για άσχετους λόγους.

"Απλά και κατανοητά γίνονται οι αλλαγές των ελκτικών δυνάμεων στα κλασικά βαρυτικά πεδία,  όπου η βαρύτητα είναι δεσπόζουσα.  Αυτά κλασικά ισχύουν στα "βαριά" πράγματα, στα χονδροειδή αισθητά, πώς να στο πω πιο απλά; Η έλξη εξαρτάται από την απόσταση, κι όσο περισσότερο αυξάνει η απόσταση, τόσο φυσιολογικά η έλξη σταδιακά χαλαρώνει, φθίνει, και φυσιολογικά στο τέλος χάνεται. Τέρμα. Πάπαλα.
Αλλά σε περιβάλλοντα πολύ μικρών ή πολύ μεγάλων διαστάσεων, ας πούμε σε "περιβάλλοντα πλάσματος" ή "περιβάλλοντα σύμπαντος", η ανομοιογένεια γίνεται δεσπόζουσα, μια απότομη ελάττωση της απόστασης μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην έλξη, γιατί ένα ελάχιστο κάτι εκεί έχει τρομακτική βαρύτητα, τέτοια που μπορεί να παραμορφώσει τον χώρο και τον χρόνο, αφού πρώτα έχει δημιουργήσει ένα φαινόμενο τύπου "φρέατος δυναμικού", ωχ, πώς να στο πω πιο απλά, σαν ένα μικρούλι, ένα ελάχιστο σωματίδιο, αλλά με τεράστιο βάρος να πέσει μέσα στο ελαστικό σεντόνι του χωροχρόνου. Εκεί θα δημιουργήσει ένα βαθύτατο πηγάδι, μια σημαντικότατη παραμόρφωση του χωροχρόνου, μια απρόβλεπτη ανατροπή, όπως μια στιγμή μπορεί να οδηγήσει ένα υπέρλαμπρο άστρο - γίγαντα σε μια αποκαλυπτική ξαφνική έκρηξη του, κι ύστερα στη  απίστευτη συρρίκνωση του σε ένα μικρό άστρο - νάνο.  Μετά ό,τι έχει μείνει έχει μηδαμινό πια φορτίο, αλλά τρομακτική βαρύτητα."
"Φτάνει, ευχαριστώ"
Γέλια πάλι από την άλλη πλευρά του ακουστικού:
"Τι κατάλαβες εσύ τώρα;"
"Ότι πολύ αργά και χθαμαλά γίνονται οι ορατές αλλαγές,  οι χοντρά αντιληπτές αλλαγές, ότι μια χαρά τα τελειώνει όλα τα εν σχέσει πράγματα ο λογικός χρόνος και η λογική απόσταση, ώστε να μη χάνουν τον μπούσουλα οι βαριές και συντηρητικές, οι "παβλοφικές" αντιδράσεις μας στην ανομοιογένεια, να μην  ταλαιπωρείται κάθε χοντρό, βαρύ και αργοκίνητο σώμα, κάθε χοντρή, βαριά κι αργοκίνητη σκέψη. Αλλά σε άλλα πεδία και σε άλλες διαστάσεις η απόσταση λειτουργεί εντελώς μεταμορφωτικά, δηλαδή αποκαλυπτικά, μπορεί και να τα τινάξει όλα τα υπέρλαμπρα στον αέρα, καθώς αμέριμνα, να μην πω απερίσκεπτα, απολαμβάνουμε μια μοναδική, αιθέρια κι υπέρλαμπρη φωτοχυσία εγγύτητας, και ξαφνικά έρχεται η έκπληξη - έκρηξη, μετά αιφνίδια μια θεαματική αυτοκατακρήμνιση, και τελικά η συρρίκωνση ενός εντυπωσιακού αρχικά αξιοθέατου "κάτι" σε νάνο. Το κάτι - νάνος, αυτό το βαρύτατο ελάχιστο, έλκει  "μυστικά" πλέον αυτό, άλλα, άγνωστα πράγματα, με άλλους τρόπους, σε άλλους κόσμους, ανατρέπει τα πάντα, ανοίγει τα πάντα σε νέα πάντα, αλλά όλα αυτά δεν τα ξέρουμε σίγουρα, ούτε καν τα καταλαβαίνουμε ακόμα."
"Ωχ αμάν! Γι αυτό και καλά κάνουμε να μη μιλάμε άσχετα και χαζά γι αυτά."
"Μα τα βλέπουμε όλα αυτά να ισχύουν, τα νιώθουμε..."
"Φιλολογίες και μωρίες. Καλά ξεμπερδέματα." 
Γέλια πάλι.
Πάντα πικρά.
Πάντα για άσχετους λόγους.
Το τηλέφωνο κλείνει.

Και πάλι να, η ασαφής μπλε γραμμή στην άσφαλτο του νοσοκομείου.
Η έννοια της απόστασης μου φαίνεται άσχετη πια.
Ο χρόνος επίσης.
Η λογική βουβή.
Στην είσοδο επίφοβα ορατή μόνο η τρομακτική ανομοιογένεια.

Σκεφτόμουν το αβάσταχτο βάρος του ελάχιστου. 
Και την αβάσταχτη ελαφρότητα του πλείστου.
Πριν την αυτοκατακρήμνιση όλων στο φρέαρ δυναμικού.
 




Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

The Black Belt


  Tonight we celebrate the Black Belt in Haedong Kumdo with a famous Korean sijo poem 
by Admiral Yi Sun -Sin (1545-1598).




A moonlit night in Hansan Isle,
alone I sit on the lookout;
My big sword at my side,
I 'm immersed in deep cares;
A shrill note of pipe somewhere
severs my heart chords

(From the Classical Poetic Songs of Korea, 
 by Kim Dae-haeng and Lee Kyon-hee)




Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Ο λευκός τρόμος


 
- "Ευτυχώς, όταν θα ταξιδέψω σε δυο μήνες στην πατρίδα μάλλον δεν θα έχει κάτω από μείον σαράντα", μου λέει σήμερα στην εξώπορτα η σιβηριανή φίλη μου καθώς κοιτάμε το λευκό τρόμο απλωμένο έξω από το κατώφλι μας.
- "Ευτυχώς, ευτυχώς", της χαμογελώ με τρελό βλέμμα κι ανυπόκριτη απόγνωση.
 Τα πρόσωπα μας έχουν πρηστεί αφύσικα πάλι, και τα χείλη  μας έχουν σκιστεί και ματώσει από το ψοφόκρυο. Ακούγονται οι πάγοι που σπάνε ανατριχιαστικά καθώς περπατούν πάνω τους έντρομοι οι άνθρωποι, ωστόσο τα γενναία παιδιά με τις πλαστικές παντόφλες μιτσούκο στα γυμνά τους πόδια δε χαμπαριάζουν τίποτε,  πατινάρουν κεφάτα και ουρλιάζουν γλείφοντας παγωτά.
 
Τόσες ημέρες χιονίζει συνέχεια. Τόσες ημέρες οι πάγοι ψηλώνουν. Τόσες ημέρες κάθε έξοδος είναι μια πολύωρη περιπέτεια απερίγραπτου τρόμου, αλλά και ασυγκράτητου γέλιου με τούτο το παράλογο.
Ωστόσο οι παγωμένες ημέρες είναι ασφυκτικά γεμάτες και απαιτητικές. Το λάπτοπ τα 'φτυσε, και ύστερα ανασυντάχτηκε με επείγουσες χειμερινές ανανήψεις - αλλοίμονό του αν μου την κάνει σε περίοδο εξετάσεων.
-"Σας παρακάλεσα να μην τρώτε κάστανα και φιστίκια πάνω στον υπολογιστή σας" τόνισε όσο πιο ευγενικά μπορούσε ο πιωμένος τεχνικός.
Του προσφέρω ένα μανταρίνι - στο σπίτι δεν υπάρχουν παρά φύκια, μανταρίνια, κάστανα, λωτοί και μουστάρδα, πλίνθοι και κέραμοι της γεύσης -  πάντως είναι τρομερό να παρακολουθούν τη μπουκιά σου.
 
Η βαλίτσα τυπικά κατέβηκε.
Τα τασάκια τυπικά ξεχειλίζουν.
Τα παράθυρα παραμένουν τυπικά μισάνοικτα, δεν πάει να φτάσει στους μείον διακόσιους.
Τα χαμόγελα έπαψαν να είναι στυφά και αδύναμα.
Τα γέλια αντιθέτως ξανάγιναν, λόγω του ψοφώδους παράλογου, δυνατά και υγιή.
Έρχονται ξανά Χριστούγεννα.
Ακούγονται από παντού λιγωτικές αγιανύχτες και αναβοσβήνουν πολύχρωμα μισοβραχυκυκλωμένα λαμπιόνια.
Χοντροί χιονάνθρωποι χωρίς μάτια και μύτες στήνονται διακοσμητικοί μπροστά στις πορείες μας.
Τα παλιά ημερολόγια πάνε κατευθείαν για ανακύκλωση.
Τα πλυντήρια στο υπόγειο πλένουν σα δαιμονισμένα, όλοι θέλουν να αποχωρήσουν από εδώ παστρικά κι ωραία.
Και τα σπαθιά μας γυαλίστηκαν, άστραψαν μόλις άκουσαν ότι τελικά μπορεί να τους επιτραπεί να κόψουν κάτι, έστω κι εφημερίδες και αγγούρια.
Οι επίδεσμοι γύρω από τους σαραβαλιασμένους καρπούς των χεριών και των ποδιών μας  λύνονται, δεν έχει νόημα καμιά τσιρούτικη προστασία στους αγώνες με το παράλογο αυτού του χειμώνα.
Τα βράδια που περπατάμε προσεκτικά σαν αλεπούδες δίπλα στο δάσος, απόλυτα αφημένοι στο λευκό τρόμο, είναι καλά, γελάμε πια με την εικόνα μας.
Γελάμε με τα αποδυναμωμένα έλκη μας.
Είναι σαν να πάγωσε ο λευκός τρόμος όλα τα βακτήρια της μιζέριας.
Ο λευκός τρόμος που λυτρωτικά σκεπάζει τις ώρες μας στα λευκά κελιά και στις λευκές νύχτες.
 

 
 
 
 
 
 

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Ωμό επετειακό


 Και αφού συντελέστηκαν τα καλά πράγματα του Σαββάτου τα περί τον πολιτισμό και την ποίηση, και αφού όλοι ευφράνθηκαν και χαλάρωσαν βραδιάτικα με ένα ποτήρι κρασί και μια Σατραπεία κακήν - κακώς απενοχοποιημένη στα όνειρα τους, μετά ήρθε η νύχτα και βρήκε τους γηράσκοντες ανθρώπους ήρεμους και με ξερή ψυχή μπροστά στις συντελεσμένες πορείες τους προς τα Σούσα.

"Α!" είπαν όλοι, "πόσο φωτίζει ακόμα ο Φάρος της Αλεξάνδρειας!"
Στην πραγματικότητα τα μόνα που φώτιζαν τον χώρο ήταν ένα μεγάλο πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο με βαρετά λαμπάκια, μισοσβησμένα επιπλέοντα κεριά μέσα σε πλαστικά ποτήρια, και ένας προβολέας που διαμέλιζε τα πρόσωπα όσων φωτογραφίζονταν στη σκηνή σε μπλε λουρίδες.

Ακόμα κι έτσι, πόσο ωραία ήταν!
Διότι πόσο προνοητικά η φύση έχει μηχανευτεί τρόπους να προστατεύει τα νέα παιδιά από την  πλήρη αίσθηση για τις πραγματικές τύχες των Τρώων!

Οι υπόλοιποι, που έχουμε επιμελώς πια ξεμπερδέψει με άσπρες τρίχες, δέντρα με φάτνες, Πριάμους και Εκάβες, το ρίχνουμε ολόψυχα σε κρασιά και τούνα σάντουιτς, ωμοί επί ωμών, συφοριασμένοι.
Καμιά Αλεξάνδρεια δεν αποχαιρετάμε.
Κανέναν Αρταξέρξη δεν αρνιόμαστε.
Κανέναν πια δεν κλαίμε.

Η πτώσις μας ήταν και είναι εξάπαντος βεβαία.



Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Το χορτάρι δεν τραγουδάει πια.

 Τα αφρικανικά μας βράδια, που άρχιζαν πάντα στις έξι, κι έβρεχε τρομακτικά για λίγο, και μετά ξαστέρωνε αμέσως, κι εμείς πηγαίναμε στο Lime Tree για να φάμε σοκολατένια γλυκά και να πιούμε μάνγκο σε μεγάλα χοντρά ποτήρια, με τι απόλαυση τότε αναγνωρίζαμε βουβά τις μεσήλικες διαφορές μας με τη Mary, όπως ακριβώς πριν καμιά εικοσαριά χρόνια τις νεανικές μας με την Alice, και πόσο αυτές οι ωραίες ηρωίδες, οι μόνιμα ανακατεμμένες στα σεντόνια μας, ανακάτευαν ωραία και τις ζωές μας, και τώρα πάει κι αυτό, η Doris Lessing είναι πια αλλού, κι εμείς δε ζούμε πια σε μέρη με σεντόνια. 

Έτος με απανωτά πένθη το έτος του Φιδιού.
Ας είναι.


“If she had been left alone she would have gone on, in her own way, enjoying herself thoroughly, until people found one day that she had turned imperceptibly into one of those women who have become old without ever having been middle aged: a little withered, a little acid, hard as nails, sentimentally kindhearted, and addicted to religion or small dogs.” 

Doris Lessing, The Grass is Singing